Op weg voor zijn Heer en Heiland verongelukte op zondag 20 mei Dirk Lantinga. Hij liet een open plaats op aarde achter. Een open plaats in het leven van Janet, zijn vrouw, en Jesse en Justin, zijn zoons. Een wond in hun leven. En een wond in het leven van vele anderen, die in Dirk een betrokken en enthousiast medemens leerden kennen. Dirk gebruikte zijn gaven en talenten graag om de liefde van Jezus Christus om te zetten in woorden en daden ten bate van zijn medemensen. Dat gold voor de mensen met wie hij dagelijks samenwerkte, voor de mensen in zijn persoonlijke omgeving en voor de mensen in de kerk en de maatschappij, die hij regelmatig tegemoet trad in Naam van zijn Heiland. Door zijn vriendelijke lach en openheid naar de ander toe wist Dirk mensen te bereiken. De gesprekken werden gekenmerkt door zijn interesse in de ander met wie hij sprak en die interesse heeft veel mensen goed gedaan en vaak het ijs gebroken tussen mensen. Dirk was een vasthoudend persoon. Als hij eenmaal iets in zijn hoofd had dan zette hij als het even kon door om het voor elkaar te krijgen. In sommige situaties kostte hem dat veel energie en zijn volharding zorgde er ook wel eens voor, dat hij op het randje balanceerde van wat hij kon en waar hij energie voor had. Maar zelfs dan had hij een luisterend oor voor een ieder en stuurde hij niemand weg. Dirk liet anderen de dingen in het leven zelf ervaren. Daardoor deden mensen levenservaring op. Vooral Jesse en Justin hebben dat meegemaakt. Terugdenkend aan Dirk kunnen wij niet anders dan glimlachen om zijn inzet en manier van doen. We dragen de pijn van het verlies maar wel in dankbaarheid voor wie Dirk heeft mogen zijn in zijn aardse tijd onder ons. We dragen Janet, Jesse, Justin, Harjet en de andere familieleden in onze gebeden en zijn overtuigd van het feit, dat de Heer, die Dirk diende, Zijn werk zal voortzetten. CMA, Tsjeptur Noord |
|
Janet: Ik heb toen
over Dirk gezegd dat hij altijd zo lief en aardig was, dat hij altijd met
iedereen overweg kon, en dat is inderdaad het geval geweest de afgelopen 20
jaar, dat blijkt nu ook wel omdat hier zoveel mensen zijn die dat ook ervaren
hebben, altijd stond hij voor iedereen klaar. Ik ben echt zo dankbaar dat jij
mijn man bent geweest. We hoorden echt bij elkaar. Over mij
zei hij toen 20 jaar geleden dat ik een doorzetter was, als ik ergens aan begon
zou ik niet opgeven. Nu Dirk, ik zal nu ook doorzetten, voor jou, en helemaal
voor Jesse en Justin. Ik weet dat God ons zal helpen en alle mensen om ons heen
en jij zult altijd bij ons zijn. Ik hou zoveeeeeeeeel van jou en gelukkig zeiden
we dat nog bijna elke dag tegen elkaar. Jesse: Justin: Henk:
Arno: |
Als
ik van ons het eerste sterf
Laat
verdriet dan niet lang je hemel verduisteren.
Wees
onvervaard, maar bescheiden in je verdriet.
Het
is een verandering, maar geen afscheid.
Want
net zoals de dood een deel is van het leven,
leven
de doden eeuwig voort in de levenden.
En
alle opgestapelde rijkdommen van onze reis,
De
momenten samen, de onderzochte geheimen,
De
gestaag groeiende lagen van intimiteit,
De
dingen waardoor we lachten of huilden of zongen,
De
woordeloze taal van blik en aanraking van lente,
Het
weten, ieder geven en ieder nemen,
Het
zijn geen bloemen die verwelken,
En
het zijn ook geen stenen.
Want
zelfs steen weerstaat de wind en de regen niet.
En
machtige bergtoppen veranderen mettertijd in zand.
Wat
we waren, zijn we. Wat we hadden, hebben we.
Een
gedeeld verleden, onherroepelijk aanwezig.
En
vergeefs de vlekkerige oever afzoekt naar mijn schaduw,
Of
blijft staan waar we altijd stonden, op de heuvel
Over
het land uitkijkend.
En
als je dan iets ziet en uit gewoonte naar mijn hand tast
En
hem niet vindt en voelt dat verdriet je bekruipt,
Wees
dan stil, sluit je ogen. Adem.
Luister
naar mijn voetstappen in je hart.
Ik
ben niet weg, maar ben gewoon in je.
| Hierbij wil ik ook namens Jesse en Justin, iedereen bedanken voor alle steun die we kregen en krijgen. Voor al die mensen die op op de begrafenis zijn geweest. Voor al die lieve kaartjes die we gekregen hebben. Voor al die mensen die op bezoek zijn geweest. Voor al de gebeden die ons dragen. Voor al de hulp die we kregen en nog steeds krijgen. Maar vooral wil ik God bedanken dat Dirk in mijn leven mocht zijn en nog steeds is. Al is het allemaal vreselijk moeilijk, we hadden echt samen een heel mooi leven. Janet |