ABC Webart

Het motorrijden is uiteraard ontstaan met de uitvinding van de motorfiets.
Toch waren de eerste berijders niet direct "motorrijders".
Meestal waren het de bouwers en uitvinders die hun eigen voertuigen
eerst moesten demonstreren om producenten en publiek te overtuigen
van het nut van de machine.
De allereerste motorfietsen reden nog op stoom en werden
ingezet in demonstraties, zoals wedstrijden tegen paarden of als circusact.
De bediening was ook veel te ingewikkeld voor leken.

Met de komst van de Hildebrand & Wolfmüller in 1894
werden voor het eerste motorfietsen in serie geproduceerd en
kon men dus gaan spreken van "motorrijders".
Dit waren meestal excentrieke rijkelui die de motorfiets
als "aardigheidje" wilden proberen.
Er waren immers ook al automobielen te koop.
Het nieuwe was er echter snel af en de belabberde betrouwbaarheid
van de machines droeg niet echt bij aan de doorbraak van de motorfiets.

Vanaf ca. 1900 ging men het motorrijden vanuit een andere invalshoek zien:
Men ging simpelweg het fietsen verlichten door
kleine motoren op rijwielen te bouwen.
Een goed voorbeeld daarvan zijn de motorfietsen van de firma Werner.
In deze periode wisten ook de fabrikanten van gemotoriseerde
voertuigen niet altijd welke kant het op zou gaan met de techniek:
gemotoriseerde twee- drie- en vierwielers werden soms door
dezelfde bedrijven geproduceerd.
Goede voorbeelden hiervaan zijn de quadricycles en de tricycles.

Toch duurde het slechts enkele jaren tot vele fabrikanten
de definitieve keuze voor de motorfiets hadden gemaakt.
En ook de klanten waren snel overtuigd:
de motorfiets was licht, wendbaar, klein en paste in elk schuurtje
(huizen met garage bestonden uiteraard nog niet).
Het gebruik van de motorfiets door overheidsdiensten
(leger en politie) droeg hier zeker aan bij.

Helse machines

Zowel auto's als motorfietsen werden in de beginjaren als "helse" machines beschouwd.
In 1904 werd bijvoorbeeld de Nederlandsche Motorwielrijders Vereniging
(later de KNMV) opgericht, maar in hetzelfde jaar werd een
intiatief genomen om te komen tot een anti-autobond,
die zich tegen alle vormen van gemechaniseerd vervoer richtte.
De Nieuwe Vlaardingse Courant riep haar lezers in 1906 op maatregelen
tegen "de rijke automobilisten" te nemen,
en in Prinsenhage (bij Breda) werd opgeroepen glasscherven op de wegen te strooien.
Er verschenen in Engeland artikelen die de veroorzaakte
rook en stofwolken van auto's en motorfietsen als
oorzaak van de "zonloze zomers" aanwezen.

De motorrijder in emotionele zin

Een ander, niet onbelangrijk aspect van de motorrijderscultuur
is het gevoelsmatig motorrijder "zijn", soms zelfs als motorrijder geaccepteerd worden.
Er is misschien geen andere wereld waar men zo veel
denigrerende of cynisch bedoelde uitdrukkingen voor leden uit
dezelfde groep heeft dan de wereld van de motorrijders.
Ook voor vrijwel alle merken en veel typen van motorfietsen
zijn spottende benamingen (kijk maar eens in het motorrijderswoordenboek),
en elke motorrijder wordt, zonder uitzondering,
bespot om zijn keuze als hij zich tussen aanhangers van een ander merk begeeft.
Dit is echter nooit serieus bedoeld en men kan ook gerust een
bepaalde motorfiets tot grond toe afkraken en er vervolgens een kopen.

"Echte motorrijder"

Zo kent men ook het begrip "echte motorrijder".
De simpelste definitie van de echte motorrijder is misschien wel "niet-automobilist".
De echte motorrijder rijdt motor, punt. Altijd en alleen maar, zomer en winter.
In het algemeen eindigt het "echte" motorleven met een huwelijk
(vrouw, boodschappen, maxi-cosy).
Deze definitie van de echte motorrijder is dus niet lang te handhaven.
Een betere is misschien "niet-onechte motorrijder".
Dit is iemand die regelmatig motor rijdt zonder zich te gedragen als een cowboy.
Deze laatste persoon valt eerder in de categorie chopperyup,
het prototype van de advocaat die zich een weekend niet scheert,
een houthakkershemd en een oude spijkerbroek aantrekt.
Als tegenstelling is er ook de voormalig motorrijder die bijvoorbeeld
door een lichamelijke handicap niet meer motor kan rijden.
Hij of zij blijft motorrijder.
Zo kan het voorkomen dat iemand met een auto en caravan een
motortreffen bezoekt en daar ook welkom is,
omdat iedereen weet dat hij lang geleden motorrijder was.

Desondanks zal iemand die zichzelf als "echte motorrijder"
beschouwt best een glaasje drinken met een chopperyup.
Men heeft immers een gezamenlijke hobby en daarmee ook altijd een gespreksonderwerp.
Ook motoragenten kunnen hierover meepraten:
in veel gevallen worden met een bekeurde motorrijder de "zaken" afgewerkt
en wordt er vervolgens een praatje over motorfietsen of motorrijden gemaakt.

Het aantal doorrijders (mensen die ook in de winter motorrijden)
neemt overigens (waarschijnlijk vanwege de files) toe.
Vanwege de kou hoeft men het ook niet te laten;
motorkleding is sterk verbeterd en veel toermotoren zijn voorzien van
goede stroomlijnkuipen en handvatverwarming.
Toch zijn er nog wel problemen:
gladheid (meestal alleen in woonwijken, waar niet gestrooid wordt),
mist en beslaande helmvizieren.